Goede zithouding
Het doel van een goede zithouding is om de natuurlijke S-vormige kromming van de wervelkolom te behouden, terwijl de spieren van nek en rug zo ontspannen mogelijk zijn. Dit laatste is essentieel, omdat zitten een statische activiteit is. Wanneer de spieren continu aangespannen zijn, zal de doorbloeding afnemen en gaan afvalstoffen zich daardoor ophopen. Dit kan uiteindelijk leiden tot verzuring en pijnklachten.
Zitten (en dan vooral langdurig) wordt algemeen gezien als een belangrijke risicofactor voor het verkrijgen van lage rugklachten. Onderzoek bij rugpatiënten liet zelfs zien dat klachten het meest veroorzaakt werden door zitten (85%). Een goede zithouding is dus erg belangrijk.

Rechtop zitten.
Uit de grafiek blijkt rechtop zitten is beter dan krom of onderuit zitten. Echter in plaats van de beste zitpositie te handhaven is het beter veel af te wisselen en te veranderen. Ook uit de grafiek hierna blijkt dat de druk op de rug vermindert door de leuning achterover te kantelen. Belangrijk is dat de lendenholling in de rug hierbij gehandhaafd wordt.

Actief versus passief zitten
Tijdens werkzaamheden waarbij men weinig beweegt (langdurig dezelfde houding) is de passieve manier van zitten met ondersteuning van de rug het meest geschikt. Actief zitten vraagt veel kracht van de (rug)spieren. Bij langdurig aangespannen spieren treedt immers verzuring op, waardoor het actief zitten niet langdurig volgehouden kan worden. Wanneer men meer actievere taken vervult en de houding regelmatig verandert, verdient een actieve manier van zitten de voorkeur. Het voorover kantelen van de zitting tijdens actief zitten bevordert het voorover kantelen van het bekken, waardoor de houding duidelijk verbetert. Stoelen met een zogenaamd free float mechanisme kunnen over het algemeen het best voorover kantelen en ondersteunen daarmee optimaal de actieve zit.

De juiste zithoogte De juiste zithoogte ontstaat wanneer de voeten bij een hoek van 90° in de knieen op de grond staan. Een platte hand moet tussen de bovenkant van uw knieholte en de zitting kunnen worden geschoven. Vaak denken mensen dat ze extra hoog moeten zitten om gemakkelijk te kunnen opstaan. Opstaan bij een te hoge zit is lastig omdat u niet met de voeten bij de grond kan komen en veel armkracht nodig heeft om op te staan. Daarnaast wordt verzitten bij een te hoge zit moeilijker. Tevens kunnen de beenzenuwen afknellen bij een te hoge zitting. Bij een te lage zit neemt de rug automatisch een ronde vorm aan. Een te lage zitting kan tevens afknelling van de darmen veroorzaken (opgeblazen gevoel, slechte stoelgang.) Let op:
	Bij de juiste hoogte van de armleggers zijn de schouders recht en leunen de armen in een hoek van 90° op de armleggers. Omdat de armen 10% van het lichaamsgewicht wegen moeten zij goed worden ondersteund. Wanneer de armleggers te laag zijn dan gaat u automatisch onderuit zitten om de armen op de armleggers te laten steunen. Wanneer de armleggers te hoog zijn dan zijn de schouders overdreven opgetrokken en kunnen krampen in hals en nek ontstaan.
Als een platte hand tussen de binnenkant van de knieholte en de zitting kan worden geplaatst, dan is de zitdiepte juist. Zorg dat uw onderrug goed aansluit op de onderkant van de rugleuning van de stoel. Bij een te diepe zitting zakt u onderuit. Hierdoor ontstaat een ronde rug en wordt het opstaan en verzitten moeilijker.veroorzaakt altijd onderuitzakken. Dit heeft een bolle rug tot gevolg en maakt het opstaan en gaan verzitten moeilijker. Let op:
	De lendensteun moet indidueel op de juiste hoogte en dikte ingesteld kunnen worden om de holling van de lage rug te ondersteunen. Bij zitten is de belasting voor de lendeenwervels zeer groot. 70 tot 80% van de rugklachten treden dan ook laag in de rug op.
De juiste zithoek is een hoek tussen de 95 en 105°. Deze zithoek is belangrijk. Is de hoek tussen de rugleuning en de zitting groter dan 105° dan dreigt u onderuit zakken te zakken en is de ondersteuning van de rug niet meer optimaal. Dit effect treedt vooral op bij die stoelen waarbij alleen de rugleuning naar achteren kan worden versteld.

Kantelmechanisme
Naast de verstelbaarheid van de zithoogte, zitdiepte en hoogte van de armleggers wordt een kantelmechanisme ter bevordering van bewegelijkheid (slechts) als optioneel gezien. Er zijn diverse mechanismen zoals neigmechaniek, kantelmechaniek, synchroonmechanisme.

Achtergrond:
Bij zitten op een bureaustoel ontstaat, bij meer dan zestig graden buiging van de heup, een draaimoment op het bekken. De heup werkt als een soort hefboom die het bekken achterover doet kantelen. Wanneer er geen tegenkracht is, wordt het bekken achterover gekanteld. We zitten nu met een bolle rug hetgeen een aanzienlijke belasting betekent voor de rug. Om het achterover kantelen van het bekken tegen te gaan is een tegenkracht nodig. Deze tegenkracht kan bestaan uit een tegenkracht van de bekkensteun, of uit spierkracht als gevolg van het aanspannen van de rugspieren. De bekkensteun voorkomt weliswaar het achterover kantelen van het bekken, maar veroorzaakt tegelijkertijd een afschuifkracht naar voren waardoor men onderuitglijdt. De bekkensteun of elke andere vorm van rugondersteuning duwt de gebruiker als het ware uit de stoel.
Het continu aanspannen van de rugspieren om achterover kantelen van het bekken te voorkomen is geen goede oplossing. Het voortdurend aanspannen van de spieren veroorzaakt immers verzuring van deze spieren. Bovendien zal men ‘automatisch’ onderuitzakken, vooral wanneer men geconcentreerd en gedurende langere tijd bezig is. Een achterover gekantelde zitting kan de afschuifkrachten goed opvangen.

Synchroonmechanisme
Het synchroonmechanisme, waarbij de zitting in een vaste verhouding tot de rugleuning beweegt, is het meest voorkomende mechanisme. Wanneer de zitting een graad achterover kantelt, kantelt de rugleuning twee of drie keer zoveel achterover.
Beoordeling:
-Bij een synchroonstoel kantelt de zitting onvoldoende achterover, waardoor de afschuifkrachten onvoldoende worden opgevangen. Dit kan ertoe leiden dat men onderuitzakt.
-Bij actief zitten (naar voren leunen) beweegt de zitting onvoldoende mee naar voren. Daardoor kantelt het bekken minder makkelijk naar voren en als gevolg daarvan is de rug sterker gebogen.

Multidynamische stoelen
Een tweede veelvoorkomend mechanisme is dat van de multidynamische stoelen (ook wel free float). Bij dit mechanisme kunnen zitting en rugleuning onafhankelijk van elkaar bewegen, dus niet zoals bij het synchroonmechanisme in een vaste verhouding.
Beoordeling:
-Bij passief zitten kantelt de zitting onvoldoende achterover.
-Bij actief zitten kantelt de zitting juist goed naar voren. Multidynamische stoelen zijn daarom vooral geschikt voor een actieve manier van zitten.

Kantelmechanisme
Het bracingmechanisme is een voorbeeld van het zogenoemde kantelmechanisme. Hierbij staan rugleuning en zitting in een vaste hoek ten opzichte van elkaar. Deze hoek kan meestal worden ingesteld tussen 85 en 100 graden. Tijdens passief zitten moet de zitting minimaal tien graden achterover gekanteld zijn.
Beoordeling:
-Bij passief zitten blijft de rugleuning met de bracingstoel relatief rechtop. Dat heeft als voordeel dat men relatief rechtop blijft zitten en de kijkafstand niet te groot wordt.
-Tijdens actief zitten kantelt de zitting mee naar voren en blijft de rugleuning aansluiten op de rug van de gebruiker.

Samenvattend kantelmechanismen
Uit het voorgaande blijkt dat de meest voorkomende bureaustoel (synchroonstoel) grote nadelen heeft met betrekking tot de ideale zithoek en de neiging van de zitting en rugleuning.
De bureaustoel met een bracingkantelmechanisme voldoet wel aan deze eisen. Op zo’n stoel zit u dus goed.

Referenties:
Hugo Bos, Ideale zithouding alleen bij kantelmechanisme, Meeste bureaustoelen zitten niet goed, arbo, visie nr. 11 | 2003
F.S. Faiks, S.M. Reinecke, Investigation of spinal curvature while changing posture during sitting
M.M. Williams, R. McKenzie, A comparison of the effects of two sittings postures on back and reffered pain, Spine, vol 16, nr 10, 1991, pag. 1185-1190
B.J.G. Anderson, R. Örtengren, A. Nachemson and E. Elfström, Lumbar Disc pressure and myelektric back muscle activity during sitting, Scan J of Rehab Med, 6, 1974, pag. 128-133
A.C. Mandal, The seated man, J of Clin Chiropractic, pag. 4-25
H.J. Wilke e.a., New in Vivo Measurements of Pressures in the Intervertebral Disc in Daily Life,SPINE, in Volume 24, number 8, 1999, pag. 755-762