|
 De Zweepslag
Zweepslag, wat is het ?
Classificatie
Risicofactoren
Behandeling
Preventie
Oefeningen
Zweepslag, wat is het ?
Andere benamingen: Tennis Leg, Calf strain, Calf pull, Coup de Fouet. De zweepslag dankt zijn naam de plotselinge pijnscheut, alsof een steen tegen de kuit wordt gegooid, die optreedt bij het ontstaan van de blessure. Vaak gezien tijdens tennis (Tennis Leg), hardlopen heuvelop en plotseling sterke afzet ( springen). Een kleine verrekking tot een totale scheur van de spier kan optreden meestal gelokaliseerd op de overgang van spier- naar peesweefsel van het caput mediale van de gastrocnemius (zie figuur).
Na het optreden is het meestal onmogelijk om door te sporten of om zelfs op het desbetreffende been te staan.
Naast pijn en het functieverlies treedt er zwelling en een niet altijd zichtbare blauwe plek op. Soms wordt een blauwverkleuring van de huid zichtbaar op een andere plaats dan waar de zweepslag is ontstaan.
Classificatie
Spierblessures zijn meestal verrekkingen De meest voorkomende locatie is de spierpeesovergang. Spierbeschadigingen kunnen worden ingedeeld in drie gradaties, afhankelijk van de ernst:
- 1e graad: Een milde strain/ contusie: scheuring van een aantal spiervezels met geringe zwelling en ongemak en geen, of slechts minimaal, verlies van kracht en bewegingsbeperking.
- 2e graad: Een matige strain/contusie: grotere schade van de spier met een duidelijk krachtverlies.
- 3e graad: Ernstige strain/contusie: een scheur die zich uitstrekt over de hele dwarsdoorsnede van de spier, resulterend in een totaal verlies van spierfunctie
In de praktijk wordt de diagnose gebaseerd op een zorgvuldige anamnese en lichamelijk onderzoek. Als er twijfel is kan een MRl of echografie zinvol zijn. Vanwege de lagere kosten heeft het maken van een echo de voorkeur.De hypothese is dat de spier het meest kwetsbaar en blessuregevoelig is bij een snelle verandering van excentrisch naar concentrisch aanspannen.

Risicofactoren zijn:
- Onvoldoende bewegelijkheid in de knie, enkel en of voorvoet. Als gevolg van spierverkortingen maar mogelijk ook als gevolg van stijfheid van andere structuren.
- Algemeen verlaagde belastbaarheid door bijvoorbeeld oververmoeidheid, ziekte of een te hoog prestatie niveau.
- Dysbalans spierkracht van de benen.
- Onvoldoende warming-up
- Een eerdere blessure
- Onjuist schoeisel niet passend bij de activiteiten of ondergrond
Behandeling
Fase I (acuut)
In de eerste 48 uur treedt er altijd een ontsteking op. Deze ontsteking is voor het lichaam noodzakelijk om het wondgenezingsproces op gang te brengen. Om dit proces optimaal te laten verlopen worden de RICE principes toegepast:
- Rust. Relatieve rust. Vermindering van de belasting door een hakverhoging in de schoen
- IJs; koelen door middel van bijvoorbeeld een ijspakking (enkele keren per dag gedurende 10 - 15 minuten);
- Compressie. De compressie gaat de bloeding tegen en geeft verminderde trekbelasting op de spiervezels.
- Elevatie of hoog lggen van het been met de voet in een functionele uitgangshouding; dit is 90º t.o.v. het onderbeen, als de pijn dit toelaat en met een licht gebogen knie.
De Revalidatie
Fase 11 (subacuut): dag 3 tot > 3 weken
Deze fase begint wanneer de ontstekingsreactie (zwelling, warmte, roodheid en pijn) afneemt.:
- Regelmatige concentrische oefeningen startend zodra er een volledige pijnvrije bewegingsuitslag is
- Oeeningen met submaximale isometrische contractie in verschillende gewrichtshoeken.
- Andere activiteiten als fietsen op de fietsergometer of zwemmen de conditie te behouden.
Fase 111 (remodellering): 1-6 weken
Verlies van flexibiliteit van de kuitspier is waarschijnlijk het gevolg van pijn, ontsteking en de vorming van littekenweefsel. Om te voorkomen dat de kuitspier na de blessure minder flexibel worden, kan in de derde fase gestart worden met:
- Rekoefeningen van de kuitspier (korte en lange). Meerdere reksessies per dag met 4 rekkingen met lichte pijnvrije rek die langdurig wordt vastgehouden ( >30 sec.).
- Excentrische spierversterking. Concentrische oefeningen dienen te starten voor excentrische oefeningen, omdat excentrische oefeningen grotere krachten veroorzaken dan concentrische contracties
Fase IV (functioneel): 2 weken tot 6 maanden
Het doel in deze fase is om weer te gaan sporten zonder een recidief. Dit wordt bereikt door de kuitspierkracht en flexibiliteit te laten toenemen tot normale waarden voor de individuele sporter. Sporthervatting kan pas plaatsvinden na zo`n 6 weken. Er mag dan geen pijn bij het aanspannen van de spier en / of bij het rekken van de spier zijn. De spanning in de spier mag niet hoger zijn dan in de andere kuit en de bewegelijkheid van het aangedane been moet gelijk zijn aan die van het gezonde been.
Fase V (hervatting van wedstrijdsport): 3 weken tot 6 maanden
Om een recidiefblessure te voorkomen moeten rek- en spierversterkende oefeningen worden gehandhaafd.
Preventie.
De reeds eerder genoemde risicofactoren zijn aangrijpingspunten om een kuitspierblessurre te voorkomen. Het risico kan worden verminderd worden door te zorgen voor:
- Voldoende bewegelijkheid in de knie, enkel en of voorvoet met correct uitgevoerde rekoefeningen.
- Een goede warming-up vóór en een cooling-down van elk ca. 10-15 minuten. Besteed daarbij voldoende aandacht voor .
- Een rustige opbouw van de trainingen, zodat je lichaam rustig kan wennen aan de extra belasting.
- De juiste kleding passend bij de weersomstandigheden. Goed verwarmde spieren en pezen zijn beter bestand tegen rek- en trekkrachten dan koude spieren.
- Goed schoeisel met een goede schokdemping, zijwaartse stabiliteit, grip en een optimaal comfort.
- Goede spierkracht van de kuiten. Waak voor spiervermoeidheid, neem voldoende rust. Steppen, fietsen, en hardlopen zijn ideale oefeningen om de kuiten optimaal in conditie te houden.
Oefeningen
Referentie
Delgado GJ, Chung CB, et al., Tennis Leg: Clinical US Study of 141 Patients and Anatomic Investigation of Four Cadavers with MR Imaging and US. Radiology 2002; 224: 112-119
CONCLUSION: In patients with clinical findings of tennis leg who undergo US, abnormalities of the medial gastrocnemius muscle appear to be more common than those of the plantaris tendon.
Kwak HS, Lee KB, Han YM, Ruptures of the medial head of the gastrocnemius ("tennis leg") Clinical outcome and compression effect.
CONCLUSIONS: Early compressive treatment in patients with rupture of the medial head of the gastrocnemius decreases the hemorrhage amount and can be possible for early ambulation
Millar AP, Strains of the posterior calf musculature ("tennis leg"), Am J Sports Med. 1979 May-Jun;7(3):172-4.
Laatste wijziging:02-01-2006 M. de Kogel JavaScript DHTML Menu Powered by Milonic
|