Het gevoel van duizeligheid
Wij krigen voortdurend informatie over de ruimte om ons heen en over de positie die ons lichaam daarbinnen inneemt. Deze informatie is afkomstig van zintuigsystemen en wordt verwerkt in de hersenstam en de kleine hersenen. Als reactie op deze informatie gaan prikkels naar de spieren van het lichaam, zodat wij houding en evenwicht kunnen aanpassen en bewaren. Tevens gaan signalen met informatie naar de grote hersenen waar het bewustzijn zit. Als daar verkeerde of nog niet bekende signalen binnenkomen, ontstaat het gevoel van duizeligheid. Duizeligheid is dus de ervaring van een gevoel, dat op zichzelf - net zoals pijn- niet gemeten kan worden. Van duizeligheid meestal niet, en dat maakt het zoeken naar de oorzaak van de klacht soms erg lastig.

De informatiesystemen

1. De evenwichtsorganen. Het evenwichtsorgaan is gelegen in het rotsbeen en vormt met het binnenoor het slakkenhuis. Het evenwichtsorgaan is gevoelig voor de stand van het hoofd en voor veranderingen van de bewegingssnelheid van het hoofd.
2. Het tweede belangrijke zintuig dat onze oriëntatie beïnvloedt, zijn onze ogen
3. Daarnaast hebben wij het zogenaamde diepe gevoel in spieren en pezen. Vooral de signalen uit de benen en de nek geven informatie over de stand van het lichaam en van het hoofd ten opzichte van het lichaam.

Vormen van duizeligheid.
De drie meest voorkomende vormen van duizeligheid zijn:

1. de Benigne Paroxysmale Positie Vertigo (BPPV),
2. de cervicogene duizeligheid en
3. de ziekte van Menière.

Hier vindt u een oefeningen voor BPPV en Cervicogene duizeligheid. Voor de ziekte van Menière is geen speciaal oefenprogramma, wel wordt hier geadviseerd goed rust te nemen en geen spierspanning op te roepen in het nek-, schouder- en hoofdgebied.